Als je mijn foto’s op (bijvoorbeeld) FetLife bekijkt, zou je zomaar een bepaald beeld van mij kunnen krijgen. Alsof ik bij iedereen spijkertjes in de huid sla, nietjes plaats, lichamen bont en blauw sla en het liefst iedere sub tot op het bot martel. Ik geef toe: de foto’s leveren enig bewijsmateriaal dat ik daartoe prima in staat ben. Maar ze vertellen maar een heel klein deel van mijn verhaal.
Want BDSM gaat voor mij helemaal niet over hard, harder, hardst. Het gaat ook niet over hoeveel iemand kan verdragen, hoeveel blauwe plekken of striemen ik achterlaat of hoe extreem een sessie eruitziet. BDSM is voor mij maatwerk. Misschien zelfs wel een van de meest persoonlijke vormen van maatwerk die er bestaan.
Ik speel met de mens, niet met een lijstje
Ik heb geen vast draaiboek dat ik uit de kast trek zodra iemand voor mij knielt. Geen checklist waarop staat wat er vandaag allemaal moet gebeuren. Natuurlijk kan ik vooraf ideeën hebben en zijn er wensen, verlangens en grenzen, maar uiteindelijk speel ik vooral op gevoel.
Ik voel de energie van de ander. Ik voel mijn eigen energie. En ik voel wat er op dat specifieke moment tussen ons ontstaat.
Soms vraagt die energie om intensiteit. Om pijn, confrontatie of een grens die voorzichtig opgezocht mag worden. Een andere keer vraagt precies diezelfde overgave om rust, zachtheid, nabijheid, stilte of simpelweg een hand die op het juiste moment op de juiste plek wordt gelegd. Het ene is voor mij niet méér BDSM dan het andere.
Sterker nog, soms is het veel gemakkelijker iemand hard te slaan dan iemand met zachtheid zover te krijgen dat alle muren naar beneden gaan.
Overgave laat zich niet afdwingen
Mijn doel is dan ook niet om te laten zien wat ík allemaal kan. Mijn doel is te ontdekken wat er in de ander zit.
Waar kan ik iemand brengen? Wat durft iemand los te laten wanneer het vertrouwen groeit? Welke laag zit er onder de laag die iemand mij als eerste laat zien? En wat gebeurt er wanneer iemand even niet meer bezig is met presteren, nadenken of controleren, maar werkelijk durft te volgen? Daar zit voor mij de schoonheid van dominantie.
Ik wil iemand zichzelf laten ontstijgen. Ik wil iemand zien groeien, ontdekken en soms zien vliegen. Niet omdat ik hem of haar zo hard mogelijk heb aangepakt, maar omdat er voldoende vertrouwen is ontstaan om een stap verder te durven zetten.
En wanneer iemand durft te vliegen omdat diegene weet dat ik waak en erop vertrouwt dat er bij mij ook weer geland mag worden, dan raakt dat voor mij aan de essentie van BDSM.
Intensiteit wordt niet gemeten in blauwe plekken
Natuurlijk zit er een sadistische kant in mij. Ik kan genieten van pijn, van het spel met spanning en van technieken die voor een buitenstaander misschien behoorlijk heftig ogen. Dat hoef ik ook helemaal niet kleiner te maken dan het is. Maar mijn sadisme staat niet los van de persoon tegenover mij.
Wat bij de ene sub een prachtige ervaring oplevert, kan bij een ander volledig misplaatst zijn. De ene persoon heeft pijn nodig om uit het hoofd en in het lichaam te komen. Een ander bereikt diezelfde staat juist door beperking, stilte, controle, dienstbaarheid, een bepaalde blik of een paar zorgvuldig gekozen woorden.
Daarom geloof ik niet in een universele formule voor een goede BDSM-beleving.
De meest intense momenten zijn bovendien lang niet altijd (meestal niet eigenlijk) op de momenten waarvan de spectaculairste foto’s gemaakt kunnen worden. Soms gebeurt het belangrijkste bijna onzichtbaar. Een verandering in ademhaling. Een lichaam dat eindelijk ontspant. Een blik die verandert. Iemand die stopt met vechten tegen zichzelf. Een hoofd dat zich neerlegt. Het moment waarop je voelt: daar ben je.
Daar kan geen blauwe plek tegenop.
Mijn dominantie hoeft niets te bewijzen
Misschien is dat ook waarom ik weinig heb met het idee dat dominantie voortdurend zichtbaar moet worden gemaakt. Ik hoef niemand te laten zien hoe streng ik ben. Ik hoef mijn sub niet af te richten om vervolgens trots aan de buitenwereld te tonen hoe perfect hij of zij mijn regels uitvoert. Mijn dominantie wordt niet groter wanneer een ander haar indrukwekkend vindt en niet kleiner wanneer iemand haar niet begrijpt.
Regels en protocollen kunnen prachtig zijn. Ik houd er zelfs van. Maar voor mij moeten ze betekenis hebben. Ik wil niet dat iemand iets doet omdat ergens geschreven staat dat “een goede sub” zich nu eenmaal zo hoort te gedragen. Als ik een regel invoer, wil ik dat die iets toevoegt. Aan de overgave, aan de verbinding, aan de structuur of aan wat ik met iemand wil bereiken.
Anders is het voor mij slechts een toneelstukje. En mijn BDSM is geen toneelstuk.
De blauwdruk ontstaat tussen twee mensen
Iedere D/s die ik aanga, krijgt daarom zijn eigen vorm. Natuurlijk neem ik mezelf mee. Mijn dominantie, mijn ervaring, mijn voorkeuren, mijn sadisme, mijn zorgzaamheid, mijn intuïtie en mijn grenzen verdwijnen niet ineens omdat er een ander mens tegenover mij staat. Maar die ander brengt óók zichzelf mee. En ergens tussen die twee mensen ontstaat iets nieuws.
Ik wil een sub niet veranderen in mijn beeld van hoe een onderdanige zou moeten zijn. Ik wil ontdekken wie die persoon is wanneer hij of zij de ruimte krijgt om zich werkelijk over te geven. Welke kanten komen naar boven? Waar zit kracht? Waar zit kwetsbaarheid? Waar ontstaat speelsheid? Waar zit angst? En waar ligt een verlangen dat iemand misschien zelf nog niet helemaal kende?
Daarom heb ik ook geen haast.
Groei laat zich niet afdwingen. Vertrouwen evenmin. Soms moet je iemand uitdagen. Soms corrigeren. Soms stevig vastpakken. En soms moet je juist niets doen en iemand de ruimte geven om zelf een stap te zetten. Dat is voor mij maatwerk.
Dus ja, die foto’s kloppen
Die spijkertjes? Echt. Die nietjes? Ook. De striemen, naalden en andere dingen waarvan sommige mensen waarschijnlijk even slikken wanneer ze mijn foto’s bekijken? Jazeker. Het hoort allemaal bij mij en bij wat ik binnen BDSM kan doen.
Maar denk niet dat je daarmee weet hoe een ontmoeting met mij eruitziet. Want misschien krijg je pijn. Misschien krijg je regels. Misschien word je geconfronteerd met jezelf. Misschien krijg je juist zachtheid wanneer je dacht dat je hardheid nodig had. En misschien ontdek je iets waarvan je vooraf niet eens wist dat je ernaar verlangde.
Dat is het mooie van BDSM zoals ik haar beleef. Niet hard, harder, hardst. Maar voelen, afstemmen, vertrouwen, uitdagen en groeien.
Tot iemand durft te vliegen.
