Een zeldzaam persoonlijk kijkje in het leven van Meesteres Moriah

Er zijn dingen in mijn leven die ik met alle liefde deel. Mooie momenten, bijzondere ontmoetingen, successen, mijn passie voor BDSM en natuurlijk de ontwikkelingen rondom mijn speelhuis. Ik laat graag zien waar ik trots op ben, waar ik blij van word en wat mij gelukkig maakt. Maar er is ook een andere kant. Een kant die ik doorgaans zorgvuldig buiten beeld houd. Niet omdat ik mij ervoor schaam, maar omdat ik nu eenmaal niet iemand ben die graag met haar ellende te koop loopt. Mijn verdriet, mijn pijn en mijn worstelingen houd ik liever voor mezelf. Daar hoeft de buitenwereld niet zoveel mee. Vandaag toch een zeldzaam persoonlijk kijkje in mijn leven, want...

je kijkt tenslotte altijd naar iemand, maar nooit ín iemand.

Je ziet wat iemand je laat zien. Een glimlach of een krachtige uitstraling. Misschien denk je daarmee een aardig beeld te hebben van wie iemand is en hoe diens leven eruitziet. Maar wat er achter die glimlach schuilgaat, weet je niet. Welke strijd iemand voert wanneer niemand kijkt, hoeveel moeite het soms kost om overeind te blijven of hoeveel pijn er achter die zelfverzekerde houding verborgen zit.

En de een is nu eenmaal beter in het ophouden van een façade dan de ander.

Een paar dagen geleden had het niet veel gescheeld of ik had mijn zwepen definitief aan de wilgen gehangen. Ondanks mijn enorme passie voor wat ik doe. Ondanks alles wat ik de afgelopen jaren heb opgebouwd. Ondanks de liefde die ik voel voor mijn vak en de mensen met wie ik dat mag delen.

Ik was er op dat moment helemaal klaar mee.

Pijn, pijner, pijnst

Het was een slechte dag. Eigenlijk was het een ronduit beroerde dag. Ik was ziek en alsof dat nog niet voldoende was, had mijn lichaam besloten er ook nog een flinke pijndag bovenop te gooien.

Wie mij wat beter kent, weet dat mijn lichaam de laatste jaren bepaald geen feestje is. Ergens in januari krijg ik een omgekeerde schouderprothese aan mijn linkerkant. En geloof me, dat is niet omdat ik zo graag de bionische vrouw wil uithangen. Het is een pittige operatie, met een langdurige revalidatie, waar ik bepaald niet reikhalzend naar uitkijk. Althans, niet naar de operatie zelf en alles wat daarna komt.

Maar wanneer je dagelijks leeft met pijn, pijner of pijnst, komt er een moment waarop je zelfs naar zo'n ellendige periode gaat verlangen. Omdat er hopelijk aan de andere kant iets op je wacht wat je bijna vergeten bent: een leven waarin pijn niet voortdurend de hoofdrol opeist.

Op sommige dagen kan ik er redelijk mee omgaan. Dan is de pijn aanwezig, maar lukt het mij om eromheen te leven. Op andere dagen neemt die pijn bezit van alles. Van mijn bewegingen, mijn concentratie en uiteindelijk ook mijn energie. Dan wordt zelfs iets eenvoudigs als een kopje optillen een hele onderneming. En op die bewuste dag had ik dus zo'n lichaam dat nergens meer zin in had. Ik trouwens ook niet.

Een huis dat langzaam verandert in een droom

Ons speelhuis wordt inmiddels al ruim drie jaar verbouwd. Bijna vier zelfs. En voordat je denkt dat we al die tijd een beetje aan het behangen en schilderen zijn geweest, kan ik je vertellen dat werkelijk niets in dit huis ongemoeid blijft.

Muren verdwijnen, nieuwe muren verschijnen, alles wordt geïsoleerd, vides worden gebouwd, trappen zijn vervangen en ruimtes krijgen een compleet andere indeling. Van een gewoon woonhuis maken we langzaam een plek die volledig aansluit bij onze wensen en mijn dromen. En het bijzondere is dat mijn partner, die tevens mijn sub is, vrijwel alles alleen doet.

Niet omdat hij voor de aankoop van dit huis nou zo'n geweldige Bob de Bouwer was. Integendeel zelfs. Hij heeft zichzelf gaandeweg werkelijk alles aangeleerd. Van constructiewerk tot stucen, van timmeren tot het bouwen van complete ruimtes. Soms met vallen en opstaan, soms met een flinke dosis frustratie, maar altijd met een ongelooflijk doorzettingsvermogen. En het wordt prachtig. Werkelijk prachtig.

Ik kan vaak naar hem zitten kijken terwijl hij bezig is en dan voel ik een enorme trots. Op wat hij kan, op wat hij heeft geleerd en vooral op de liefde en toewijding waarmee hij dit allemaal doet. Mijn man. Mijn sub. Wat ben ik toch ontzettend trots op hem.

Kamperen in je eigen woonkamer

Op dit moment is onze slaapkamer aan de beurt. De muren zijn geïsoleerd, gestuct en deels met steenstrips bekleed. Er worden kasten gebouwd, het plafond is aangepakt en langzaam begint de kamer de uitstraling te krijgen die we voor ogen hadden. Maar verbouwen betekent ook dat je tijdelijk ergens anders moet slapen. Dus hielden wij slaapfeestjes in de woonkamer.

Dat klinkt een stuk gezelliger dan het in werkelijkheid was, want ons tijdelijke onderkomen bestond uit een matras op de grond. En hoewel ik best de charme van kamperen kan zien, is mijn lichaam inmiddels van mening dat een fatsoenlijk bed toch echt geen overbodige luxe is.

Mijn partner kent mijn pijn als geen ander. Hij ziet wat ik probeer te verbergen, merkt wanneer mijn bewegingen moeilijker worden en weet vaak al hoe laat het is voordat ik zelf iets heb gezegd. Hij zag ook wat dat slapen op de grond met mij deed. Dus nam hij nog een extra week vakantie om de slaapkamer zo snel mogelijk af te krijgen. Voor mij.

Omdat hij wilde dat ik weer zo snel mogelijk fatsoenlijk kon slapen. Omdat hij mijn pijn wilde verlichten, al was het maar een klein beetje. En juist dat maakt wat er vervolgens gebeurde misschien nog wel schrijnender.

En toen stond het huis ineens vol rook

Ik zat op de bank. Moe, ziek, met een schouder die mij het liefst de hele dag had laten gillen. Mijn partner was boven bezig en ik probeerde een beetje bij te komen. Tot ik ineens zag dat de lucht in huis vreemd begon te worden. Het leek wel alsof er rook hing. En niet zo'n beetje ook. Ik zag amper nog een hand voor ogen.

Ik ben nog naar de keuken gelopen om te controleren of daar niets aan de hand was, maar al snel werd duidelijk dat het geen rook was. Het was stof. Heel veel stof.

Mijn partner had het plafond en de gestucte muren elektrisch geschuurd. Een noodzakelijke klus om de slaapkamer verder af te kunnen werken. Alleen had niemand voorzien hoeveel stof daarbij zou vrijkomen en hoe snel dat zich door het hele huis zou verspreiden. Binnen misschien een half uur lag werkelijk alles onder een grijze laag.

De woonkamer, de keuken, de hal, de overloop. Werkelijk overal lag dat fijne, hardnekkige schuurstof. En alsof dat nog niet genoeg was, had het zich ook verspreid over alle drie de speelruimtes, tot twee verdiepingen hoog.

Mijn prachtige speelhuis. Mijn heiligdom. Alles grijs. En de volgende dag moest ik daar een workshop geven... Op dat moment gingen er heel wat minder fraaie woorden door mijn hoofd, dan ik hier zal opschrijven.

Soms is liefde ook een natte doek

Mijn partner zag natuurlijk onmiddellijk wat dit met mij deed. Hij wist hoe beroerd ik mij voelde en hij wist ook dat ik fysiek eigenlijk helemaal niet in staat was om zo'n enorme schoonmaakklus aan te pakken. Dus zei hij dat ik moest blijven zitten.

Hij zou het zelf oplossen. Desnoods zou hij de hele nacht doorgaan om ervoor te zorgen dat alles de volgende ochtend weer schoon was. Ik mocht mij er vooral niet mee bemoeien, want hij wilde absoluut niet dat mijn pijn nog erger zou worden. En geloof me, hij meende dat.

Maar natuurlijk ging ik niet op die bank blijven zitten terwijl hij in zijn eentje een compleet huis moest schoonmaken. Een huis waarin hij al dagen keihard non stop aan het werk was geweest, juist om het voor mij comfortabeler te maken. Dat kon ik niet. En dat wilde ik niet.

Dus pakte ik mijn schoonmaakspullen, zette mijn blik op oneindig en ging aan de slag. Hij nam de rest van het huis voor zijn rekening. Ik begon aan de speelkamers. Mijn ruimtes. Mijn verantwoordelijkheid.

En daar stond ik dan. Tussen mijn prachtige attributen, mijn meubels, mijn zwepen en alles wat we de afgelopen jaren met zoveel liefde hadden verzameld en opgebouwd. Poetsen, soppen, zuigen, dweilen. En weer opnieuw, omdat dat ellendige fijne stof werkelijk overal tussen was gekropen en het ook nog bleef na dwarrelen.

Op een gegeven moment stond ik het Andreaskruis schoon te maken. Mijn linkerarm deed zo verschrikkelijk veel pijn dat het voelde alsof er alleen nog wat rafels over waren van de pezen die mijn schouder bij elkaar moesten houden. En ineens was daar die gedachte.

Ik stop ermee.

Niet als een vluchtige gedachte die alweer verdwijnt voordat je haar goed hebt kunnen bekijken. Nee, ik meende het op dat moment werkelijk. Ik was zo ontzettend moe. Zo klaar met de pijn. Zo klaar met alles wat er voortdurend van ons gevraagd wordt. Want dit was natuurlijk niet de eerste keer dat dit gebeurde. In de afgelopen vier jaar hebben we dit al heel vaak meegemaakt. Maar waarom deden we dit eigenlijk nog?

Niemand ziet wat er achter de schermen gebeurt

Ik denk dat vrijwel niemand werkelijk beseft hoeveel wij in dit huis en in mijn passie hebben geïnvesteerd. En dan heb ik het niet eens alleen over geld, hoewel daar inmiddels ook een behoorlijk bedrag in zit.

Ik heb het over tijd. Over energie. Over offers die je brengt. Over weekenden die verdwijnen in werkzaamheden - al jaren, vakantiedagen die opgaan aan verbouwingen en avonden waarop je eigenlijk alleen nog maar wilt zitten, maar toch weer doorgaat omdat er nog zoveel moet gebeuren.

Over letterlijk bloed, zweet en tranen.

Over een man die zichzelf bijna vier jaar lang in het zweet werkt om mijn dromen mede werkelijkheid te maken. Over een lichaam dat steeds vaker protesteert, terwijl mijn hoofd nog zoveel wil. Over de verantwoordelijkheid die je voelt voor alles wat je hebt opgebouwd en voor de mensen die daar onderdeel van zijn geworden.

En dan zijn er de mensen die denken dat ze wel even gratis kunnen komen spelen. Want ach, ik heb er toch zelf ook plezier van? Of mensen die vinden dat we samen iets moois kunnen opbouwen, waarbij dat 'samen' in de praktijk vooral betekent dat zij mogen genieten van alles wat wij al hebben opgebouwd.

En ja, natuurlijk heb ik plezier in wat ik doe. Ontzettend veel zelfs. Anders was ik er allang mee gestopt. Maar het gemak waarmee sommige mensen voorbijgaan aan de inspanningen van een ander, kan mij soms werkelijk verbazen.

Zij komen binnen in een prachtig speelhuis. Genieten van de sfeer, de attributen, de mogelijkheden en de aandacht. Ze zien het eindresultaat. De mooie ruimtes, de bijzondere meubels en alle details waar we zo zorgvuldig over hebben nagedacht. Maar wat ze niet zien, zijn de jaren die daaraan voorafgingen.

De rekening die betaald moest worden. De uren die erin zijn gaan zitten. De vermoeidheid. De pijn. De dagen waarop we eigenlijk niet meer konden, maar toch doorgingen. De lusten zijn zichtbaar. De lasten blijven grotendeels achter gesloten deuren. En daar, met die natte poetsdoek in mijn hand, kwam dat besef ineens keihard binnen.

En mijn varkentjes dan?

Ik hoor het je bijna denken: "Je hebt toch je eigen varkentjes?". Ja, gelukkig heb ik ook een aantal ontzettend lieve varkentjes om mij heen. Twee varkentjes die hun loyaliteit keer op keer laten zien en die werkelijk bereid zijn om hun handen uit de mouwen te steken. Alleen wonen ze niet bepaald om de hoek.

En je mag mij gerust een waardeloze Meesteres vinden, I don't care, maar ik geloof niet in sprookjes waarin onderdanigen op ieder gewenst moment klaar moeten staan om hun Meesteres te redden. Ik ga dus echt niet laat op de avond mijn subs bellen met de mededeling dat ze onmiddellijk moeten komen poetsen omdat ik het zelf niet meer trek. Dat zou ik nooit doen.

En weet je wat misschien nog wel het mooiste is?

Ik ken mijn varkentjes. Ik weet vrijwel zeker dat ze zouden komen ook. Als ik werkelijk om hulp zou vragen, zouden ze waarschijnlijk zonder al te veel woorden in de auto of op de trein stappen.

En juist daarom doe ik dat niet zomaar.

Omdat hun loyaliteit mij dierbaar is. Omdat ik hun inzet waardeer en omdat ik heel goed besef dat ook zij een eigen leven hebben, met verplichtingen, werk en verantwoordelijkheden. Onderdanigheid is voor mij nooit een vrijbrief geweest om achteloos met de tijd, energie of goedheid van een ander om te springen. En misschien is dat wel precies waarom ik zoveel van mijn varkentjes houd.

Omdat er achter die onderdanigheid mensen zitten. Mensen met wie ik een band heb opgebouwd, voor wie ik mij verantwoordelijk voel en die mij op hun beurt zoveel vertrouwen schenken. Die verbondenheid is voor mij van onschatbare waarde.

De volgende ochtend stond de Meesteres er gewoon weer

Uiteindelijk hebben we urenlang staan poetsen. Mijn partner en ik. Samen. Zoals we eigenlijk alles samen doen. En uiteindelijk was het huis weer schoon. De speelkamers zagen er weer prachtig uit, de attributen glommen en niets herinnerde nog aan de grijze stofwolk die de dag ervoor ons hele huis had overgenomen. De workshop kon doorgaan.

En natuurlijk stond ik daar de volgende dag. Als Meesteres Moriah. Met een stralende glimlach, mijn gebruikelijke enthousiasme en alle aandacht voor de mensen die speciaal waren gekomen om van mij te leren. Ik heb de workshop gegeven zoals ik dat altijd doe. Met passie, betrokkenheid en plezier.

Want op het moment dat ik in "mijn rol" stap en bezig ben met wat ik zo graag doe, gebeurt er ook iets met mij. Dan krijgt mijn passie weer de ruimte en kan ik de pijn soms even naar de achtergrond schuiven. Niemand hoefde te weten hoe mijn dag ervoor eruit had gezien. Niemand hoefde te weten hoeveel moeite het mij had gekost om daar te staan.

Zij kwamen voor een workshop. Voor kennis, ervaring en een mooie beleving. En dat is wat ik hun wilde geven. Toen de workshop voorbij was, de gasten vertrokken waren en de deur achter hen dichtviel, was mijn energie ook echt op. Ik ben teruggelopen naar de woonkamer en daar uiteindelijk zo ongeveer voor dood neergevallen op datzelfde matras op de grond.

Einde voorstelling. Het doek kon dicht.

Achter de Meesteres zit ook gewoon een vrouw

Waarom ik dit allemaal vertel?

Misschien omdat ik het belangrijk vind om af en toe te laten zien dat achter die zelfverzekerde Meesteres ook gewoon een vrouw zit. Een vrouw die vaak pijn heeft, soms verdrietig is, soms verschrikkelijk moe wordt van alles en soms zelfs twijfelt aan de dingen waar ze met heel haar hart in gelooft. Een vrouw die niet altijd sterk is. Die ook weleens wil dat iemand anders alles oplost. Die soms gewoon even helemaal niets meer wil.

Ik denk dat veel mensen een bepaald beeld hebben van een Meesteres. Zeker wanneer ze haar kennen als iemand die de leiding neemt, grenzen stelt en doorgaans precies weet wat ze wil. Alsof die kracht betekent dat je nooit kwetsbaar bent. Alsof dominantie je immuun maakt voor de gewone ellende van het leven. Was het maar waar.

Ik kan in mijn speelkamer vol overtuiging de regie voeren en een paar uur later thuis zitten huilen van de pijn - en geloof me, ik ben géén jankerd. Ik kan iemand een prachtige ervaring bezorgen terwijl mijn eigen lichaam mij die dag behoorlijk in de steek laat. Ik kan ontzettend trots zijn op alles wat we hebben bereikt en tegelijkertijd verlangen naar een leven waarin niet alles zoveel moeite kost. Dat bestaat allemaal naast elkaar. En ik hoef daar voor mezelf ook geen tegenstelling in te zien.

Waarom ik mijn zwepen toch niet aan de wilgen hang

Die avond, bij dat Andreaskruis, meende ik het werkelijk. Ik wilde stoppen. Ik wilde de verantwoordelijkheid, de inspanningen en de voortdurende druk even niet meer voelen. Maar ergens, tussen die grijze stofwolken en de pijn, wist ik ook dat ik niet alleen maar bezig was met een huis schoonmaken. Ik was bezig met iets waar mijn hart ligt.

Met een plek waar mensen zichzelf mogen ontdekken, waar vertrouwen groeit en waar soms bijzondere verbindingen ontstaan. Met een plek die voor mij zoveel meer betekent dan een verzameling mooie speelkamers en indrukwekkende attributen.

En ik dacht aan mijn varkentjes. Aan hun trouw, hun vertrouwen en de band die ik met hen heb. Aan de mensen die werkelijk begrijpen wat ik probeer neer te zetten. Aan mijn partner, die zichzelf al bijna vier jaar voorbijloopt om onze dromen werkelijkheid te maken. Voor die mensen wil ik doorgaan.

Omdat ik van hen houd. Omdat hun loyaliteit mij raakt. Omdat ik mij met hen verbonden voel en omdat die verbondenheid voor mij de werkelijke betekenis vormt van alles wat ik doe.

Natuurlijk weet ik dat ik ook mijn grenzen moet bewaken. Dat passie geen onuitputtelijke energiebron is en dat liefde voor mijn werk mijn lichaam niet ineens gezond maakt. Ik zal keuzes moeten maken, zeker met de operatie en de revalidatie die voor mij liggen. Maar mijn zwepen hangen voorlopig nog waar ze horen.

En misschien wilde ik met dit verhaal ook gewoon iets anders zeggen.

Dat je voorzichtig moet zijn met je oordeel over anderen. Dat een glimlach lang niet altijd betekent dat iemand gelukkig is. Dat iemand die sterk overkomt misschien juist op dat moment alle zeilen moet bijzetten om overeind te blijven. En dat achter iets wat voor jou vanzelfsprekend lijkt, soms een wereld schuilgaat waarvan je geen enkel vermoeden hebt.

Je kijkt naar iemand, maar nooit ín iemand.

Dus wanneer je mij de volgende keer met een brede glimlach in mijn speelkamer ziet staan, mag je daar gerust van genieten. Want die glimlach is oprecht. Mijn passie is oprecht. Mijn liefde voor wat ik doe is oprecht. Maar weet dat er achter die glimlach soms ook een heel ander verhaal schuilgaat.

Een verhaal dat ik doorgaans liever voor mezelf houd.

En dat ik vandaag, bij hoge uitzondering, toch een keer met je wilde delen.

Meesteres Moriah