Mijn persoonlijke BDSM-beleving

Wat als BDSM voor mij helemaal niet draait om seks, maar om iets wat veel dieper gaat? Iets wat nauwelijks in woorden te vangen is, maar wat je tot in iedere vezel van je lichaam kunt voelen?

Ik probeer weleens uit te leggen wat BDSM voor mij betekent. Wat ik voel wanneer ik met iemand een sessie inga, wat mij daarin raakt en waarom ik er zoveel voldoening uit haal. Maar het is lastig om die beleving onder woorden te brengen. Misschien juist omdat wat ik ervaar zo ver afstaat van het beeld dat veel mensen van BDSM hebben.

Want ja, ik vind BDSM bijzonder, intens, plezierig, misschien zelfs opwindend. Alleen is die opwinding voor mij niet seksueel. Het is een andere vorm van opwinding. Een intensiteit die door mijn hele lichaam kan stromen. Een bijna tastbare energie tussen twee mensen, waarin iets ontstaat wat veel verder gaat dan een zweep, een touw of een pijnprikkel.

Soms voelt het bijna spiritueel. Soms therapeutisch. Alsof ik iemand mag begeleiden naar een plek diep vanbinnen, waar het dagelijkse leven even geen toegang heeft. En dat vind ik misschien wel het allermooiste wat er bestaat.

Samen afdalen

Wanneer ik met iemand een beleving inga, doe ik geen pijn om de pijn. Ik zoek naar wat erachter ligt. Naar de diepere lagen van iemand. Naar datgene wat normaal gesproken verborgen blijft achter gedachten, verantwoordelijkheden, verwachtingen, schaamte en controle.

Ik daal als het ware samen met iemand af. Soms voorzichtig, bijna tastend. Soms langs de wegen van pijn, waarbij iedere prikkel een volgende deur kan openen. Ik observeer, voel, luister en stuur bij. Ik zoek voortdurend naar de juiste balans. Want ergens onderweg kan er iets bijzonders gebeuren.

De weerstand verdwijnt. Het denken wordt minder. Het lichaam begint een eigen verhaal te vertellen. Iemand die aanvankelijk nog alles probeerde te begrijpen, te controleren of te beredeneren, hoeft dat ineens niet meer. Er ontstaat ruimte. En juist die ruimte is voor mij zo waardevol.

De vrijheid om te vliegen

Ik wil dat iemand zich bij mij volledig gezien voelt. Niet alleen als onderdanige, niet alleen als lichaam waarop ik mijn spel uitoefen, maar als compleet mens. Met alles wat daarbij hoort. De kracht, de kwetsbaarheid, de verlangens, de onzekerheden en misschien zelfs de pijn die iemand al jarenlang met zich meedraagt.

Bij mij hoeft iemand zich niet groter, sterker of stoerder voor te doen dan hij werkelijk is. Er hoeft niets bewezen te worden. Die veiligheid is voor mij de basis van alles. Niet alleen fysieke veiligheid, maar vooral ook de emotionele vrijheid om jezelf te mogen zijn. Want pas wanneer iemand zich werkelijk veilig voelt, kan de controle langzaam plaatsmaken voor vertrouwen. En vanuit dat vertrouwen kan overgave ontstaan.

Ik zeg bewust overgave, want voor mij staat die los van onderdanigheid. Je hoeft helemaal geen onderdanige te zijn om je te kunnen overgeven. Misschien is het voor iemand die gewend is altijd sterk te moeten zijn, altijd de verantwoordelijkheid te dragen en altijd de controle te bewaren, zelfs wel een van de grootste geschenken die hij zichzelf kan geven.

Even niets hoeven. Even niet nadenken. Even niet verantwoordelijk zijn voor de hele wereld. Alleen maar zijn. Ik noem dat de vrijheid om te vliegen.

Overgeven aan de overgave

Er zit voor mij iets wonderlijks in dat moment waarop iemand niet langer probeert zich over te geven, maar zich daadwerkelijk overgeeft aan de overgave zelf. Alsof er nog een laatste laagje controle verdwijnt.

Dat kun je niet afdwingen. Je kunt het niet bestellen, niet regisseren en al helemaal niet garanderen. Je kunt hooguit de omstandigheden creëren waarin het mogelijk wordt. Door aandacht, vertrouwen en iemand werkelijk te zien.

Pijn kan daarin een prachtige ingang zijn. Niet omdat pijn op zichzelf zo bijzonder is, maar omdat de beleving ervan kan veranderen wanneer angst en weerstand plaatsmaken voor vertrouwen. Wat aanvankelijk scherp en overweldigend voelt, kan onder de juiste omstandigheden onderdeel worden van een veel grotere ervaring.

En soms gebeurt het dan. Die prachtige stilte. Het hoofd dat eindelijk ophoudt met praten. De gedachten die niet langer alle kanten op schieten. De dagelijkse onrust die naar de achtergrond verdwijnt. Met een beetje geluk komt iemand terecht in wat ik liefdevol Lalaland noem. Een diepe, dromerige staat waarin tijd, gedachten en lichamelijke sensaties anders worden ervaren.

Niet iedereen bereikt die staat en dat hoeft ook helemaal niet. Het is geen prestatie en geen einddoel dat gehaald moet worden. Maar wanneer ik iemand daar zie aankomen, raakt mij dat iedere keer opnieuw.

Wat ik daarin zelf ervaar

Misschien is dit nog wel het moeilijkste om uit te leggen. Want terwijl de ander steeds verder loslaat, ben ik juist volledig aanwezig. Mijn aandacht is zo intens gericht op de ander dat de rest van de wereld voor mij nauwelijks nog bestaat.

Ik zie de kleinste veranderingen. Ik ben aan het zoeken, voelen en afstemmen. Voortdurend. Naar de balans tussen spanning en ontspanning, tussen uitdagen en opvangen, tussen vasthouden en ruimte geven. Dat kost ontzettend veel energie. Maar het geeft mij tegelijkertijd iets wat ik nergens anders vind. De schoonheid van iemand die zich zo veilig voelt dat hij zichzelf helemaal durft los te laten.

Misschien is dat wel mijn opwinding. Niet seksueel, maar intens. Bijna overweldigend soms. Een diepe voldoening en dankbaarheid dat ik dit voor iemand heb kunnen (en mogen) betekenen. Want zo'n beleving stopt voor mij niet wanneer de sessie eindigt. Het beeld van iemand die eindelijk rust vond, die even helemaal vrij was van zichzelf en alles wat hem bezighoudt, blijft bij mij.

En een uur na afloop... wanneer ook bij mij het vuur van hormonen is gedoofd, stort ik (fysiek) in. Ik ben leeg. Mijn lichaam is brak (en pijnlijk). En ik ben intens moe (maar voldaan). Iedere keer opnieuw en toch doe ik het steeds weer met veel liefde en plezier. Ook al weet ik hoe kapot ik na afloop weer ga zijn.

Ver voorbij kinky seks

Ik realiseer me heel goed dat veel mensen BDSM vooral associëren met seksuele spanning, lust, fetisjen en kinky handelingen. En daar is helemaal niets mis mee. Voor velen is dat een prachtige invulling van hun seksualiteit.

Maar mijn eigen beleving ligt ergens anders. Ik zoek geen seksuele ontlading. Ik zoek verbinding, verdieping, vertrouwen en die bijzondere staat waarin iemand zichzelf even helemaal kan loslaten. Soms heeft dat iets weg van meditatie. Soms van een diepe emotionele ontlading. Soms lijkt het bijna therapeutisch.

Het gaat mij om de ervaring. Om wat er tussen twee mensen kan ontstaan wanneer alle maskers mogen verdwijnen. En misschien ook wel om iets wat we in ons dagelijks leven steeds meer kwijtraken: de mogelijkheid om werkelijk tot rust te komen. Niet de rust van een avond op de bank. Niet de rust van een vakantie of een middag zonder verplichtingen. Maar een veel diepere rust. Een stilte waarin je jezelf niet langer hoeft vast te houden.

Het mooiste wat ik iemand kan geven

Ik denk dat dit uiteindelijk de kern is van mijn BDSM-beleving. Ik wil ruimte creëren waarin iemand zichzelf kan hervinden. Waarin spanning mag verdwijnen, kwetsbaarheid geen zwakte is en controle even niet noodzakelijk voelt. Ik wil iemand meenemen op een reis naar binnen. Langs grenzen, langs gevoelens, soms langs pijn, maar altijd met aandacht voor de mens die tegenover mij staat. 

En als ik dan na afloop iemand zie die nog even stil is, die moeite heeft om woorden te vinden of tranen langs wangen zie glijden, maar bij wie de rust bijna van het gezicht af te lezen is, dan weet ik weer waarom ik dit zo graag doe. Omdat ik iemand heb zien vliegen. Omdat ik er getuige van mocht zijn dat iemand zichzelf voor even helemaal durfde los te laten.

En misschien is dat wel de mooiste tegenstelling van mijn hele BDSM-beleving.

Dat ik iemand soms stevig moet vasthouden om hem de vrijheid te laten ervaren om te vliegen.

Meesteres Moriah